Vrijwilligerswerk in Iringa – samen leren, leven en verbinden

Onze tijd in Iringa was een ervaring die we voor altijd meenemen. Ik mocht dit vrijwilligerswerk doen samen met mijn twee zoons van 15 jaar, en we woonden gedurende onze hele periode bij Gloria en haar kinderen in huis. Dat samenleven maakte deze ervaring zó puur en echt: geen toeschouwer zijn, maar onderdeel worden van het dagelijks leven.

We hielpen op peuterscholen met lesgeven, structuur aanbrengen en lesmateriaal maken, speelden en sportten met kinderen en straatjongens, bezochten scholen voor dove kinderen, kinderen met autisme en kinderen met cerebrale parese, en ondersteunden waar mogelijk met spelmateriaal, voedselpakketten en praktische oplossingen. In het ziekenhuis mocht ik mijn kennis delen op de NICU, meedenken met artsen en fysiotherapeuten en bijdragen aan meer rust en comfort voor de allerkleinsten. Ontzettend bijzonder.

Voor mijn zoons was het minstens zo waardevol. Ze gaven Engelse les aan straatjongens, voetbalden urenlang met kinderen, hielpen met schilderen en organiseren op schooltjes en bouwden vanzelf mooie, gelijkwaardige contacten op. De vanzelfsprekendheid waarmee zij zich bewogen tussen leeftijdsgenoten hier — ondanks taal- en cultuurverschillen — was ontroerend om te zien.

Het leven in Iringa is eenvoudig en gaat op een heel ander tempo: pole pole. Soms confronterend door de armoede en het gebrek aan middelen, maar daar tegenover staat een enorme warmte, dankbaarheid en levenslust. Samen koken, spelen, lachen, wachten, improviseren en delen maakte dat we niet alleen kwamen om te helpen, maar vooral ook om te leren.

Deze periode heeft ons als gezin verdiept, verrijkt en geraakt. Met kleine dingen kun je hier écht verschil maken — en minstens zo belangrijk: je krijgt er ongelooflijk veel voor terug.

Twijfel je om als vrijwilliger te gaan, ook met oudere kinderen? Doe het. Iringa laat je anders kijken naar de wereld — en naar elkaar.